Jambo Upper East Siders!

Al in geen tijden geblogd, maar daar is een goede reden voor: ik ben afgelopen acht dagen op vakantie in Kenia geweest. En in Kenia heb je al amper bereik, laat staan wifi!

Vorige week zondag begon dit familiesnoepreisje. Na een vlucht naar Nairobi en een vlucht naar Mombasa werden we door ene Roger opgewacht op het vliegveld. Wat was het heerlijk om weer in het buitenland te zijn, en wat was het leuk om weer een heel andere natuur en cultuur te gaan ontdekken. Roger stelde ons voor aan onze chauffeur voor de komende vier dagen: meneer Ayum. Om dit te onthouden noemde ik hem in mijn hoofd Ayam. Denk: kipsaté. Roger beloofde ons 1,5 uur te doen over de 200 te rijden kilometers, wat er uiteindelijk natuurlijk 4 werden. Ik heb mijn ogen uitgekeken in de bus. Iedereen loopt op straat. Er zijn nauwelijks fietsen of auto's. Behalve de hoofdwegen is alles van zand. Er zijn geen stenen stoepen, geen stenen huizen. De meeste huizen (tevens winkels) zijn van beton of hout/koeienpoep. De winkels zijn (of: waren ooit) geschilderd in felle kleuren en bedrukt met simpele letters. Old skool reclame! De vrouwen lopen er hier over het algemeen verzorgd bij. Veel vrouwen dragen een (midi)rok, sleehakken en top. Dit alles is vaak bontgekleurd en/of bedrukt met leuke Afrikaanse printjes. 

Uiteindelijk aangekomen in een prachtige lodge in Tsavo East National Park, die natuurlijk totaal niet in verhouding stond met de huizen die we zojuist gezien hadden. Enfin, ik vond het prima. Vanaf de lodge hadden we uitzicht op een vennetje, waar we binnen een uur al een hele kudde olifanten hebben gespot. In alle enthousiasme zowat al mijn hele memorycard vol geschoten.

Eind van de middag was het tijd voor onze eerste 'game drive', wat neerkomt op wat de meeste mensen onder 'safari' verstaan: rondrijden in een auto en beesten spotten. In Swahili betekent 'safari' echter 'reis', maar dat ter zijde. 'Jambo' betekent overigens 'hallo', 'karibu' is 'welkom' en 'rafiki' 'vriend'. Met deze vier woorden kom je een heel end.

Maandagochtend heerlijk ontbeten, waarna we met Ayum zijn vertrokken naar de tweede lodge, in het Amboseli Park. Onderweg werden we echter opgehouden door een staking. Om politieke redenen, legde Ayum ons uit. Jullie moeten weten, op de enige grote weg, van Mombasa naar Nairobi, rijden vrijwel alleen grote trucks en af en toe eens een safaribusje. Zo ver als we konden zien stonden er trucks stil op de weg. Op een gegeven moment hoorden we dat er zelfs werd geschoten. Na twee uur wachten leek het Ayum beter die dag maar naar het Tsavo West National Park te gaan, en zo geschiedde. Onderweg naar Tsavo West reden we langs een vrachtwagen die op zijn zijkant in de berm was beland. Op en om de vrachtwagen zaten Afrikanen uit de hele omgeving. Te wachten tot de truck openging, legde Ayum ons uit. Om vervolgens alles te pakken wat te pakken viel.

De lodge in Tsavo West was de prachtigste lodge ever. Het hoorde bij de keten 'Serena', wat mij natuurlijk meteen aan Gossip Girl deed denken. Jambo Upper East Siders! Op chic in Afrika! Al is ons safaribusje niet meer dan een gepimpte bestelbus. Zo'n witte waar je in Nederland een schilder mee zou zien, maar Ayum rijdt er gerust 80 km/h mee over een zandweg (met kuilen). Anyway, het was me nu al duidelijk dat Kenia een week van contrasten zou worden.

Eind van de middag maakten we weer een game drive. Tsavo West leek (niet heel gek) op Tsavo East. De leeuwen die we zondag in de struiken hadden moeten onderscheiden, waren nu wel duidelijk te zien. Ik legde duidelijk een leeuwenkop op camera vast. Helaas viel ik in slaap aan 't eind van de game drive. Een hele prestatie, al zeg ik het zelf, gezien Ayum's rijstijl in combinatie met de weg. Overigens word ik ook niet meer wagenziek. Zelfs hier niet. Zelfs niet als ik een boek lees. Ik denk dat Azië en Kenia die 'ziekte' nu eindelijk hebben verslagen.

's Avonds aten we weer heerlijk. Toen we aan het toetje zaten ging opeens de muziek aan en begon heel het personeel te dansen en te zingen. Er bleek een vrouw jarig te zijn. Logisch dus? Nou, nee. Als dit al in Nederland zou gebeuren, zou het personeel onzeker en geforceerd 'Lang zal ze leven' staan te zingen. De Afrikanen daarentegen gingen helemaal uit hun dak. Eén (mannelijke) kok stond zelfs met zijn kont te schudden. Heerlijk, die Afrikanen. Ik moet toegeven dat die gezelligheid een van de dingen was die ik in Azië toch miste. En ik weet zeker dat de Afrikanen niet alleen zo aardig doen omdat ze in een luxe hotel werken. Je ziet dat het oprecht is, je ziet ze genieten en geïnteresseerd zijn. Niet alleen in het hotel, maar ook in de winkels langs de weg of de schoonmaker bij het toilet.

Dinsdag hebben we 's morgens vroeg een game drive gemaakt en daarna weer heerlijk ontbeten. De serveerster vroeg wat we allemaal hadden gespot, waarop wij 'leeuwen' antwoordden. Daarop zei ze dat dit gevierd moest worden en vroeg ze of we een glaasje champagne wilden. Was dit een grap? En zo nee, betaalden we ons hier dan scheel voor? "Het is inclusief!" zei het vrouwtje. Wauwie! Zodoende genoten we 's morgens van een glaasje bubbels. Het leven is zo slecht nog niet. Daarna zijn we in konvooi naar de volgende bestemming gerede: het Amboseli Park. Langs de weg kom je veel kinderen tegen die naar je zwaaien. Op het begin zwaaiden we lief terug en hebben we ze wat van onze Autodrop gegeven toen we even stopten, maar later, als we niet stopten, begonnen de kinderen steentjes naar ons busje te gooien. Okay. Je kan het ze bijna niet kwalijk nemen. Als ik zo arm was, en er kwam een of andere bijdehante drieëntwintigjarige voorbij in een busje, zou ik me kunnen voorstellen dat ik ook niet altijd aardig was. Er ziet trouwens ook veel volwassenen vanaf de weg. Geen werk denk ik. Die zitten voor hun poephuisje of huisje met golfplatendaken te zitten. Ook zie je veel vrouwen lopen met spullen op hun hoofd. Jaja, het gebeurt hier echt!

Het Amboseli Park was prachtig, en weer heel wat anders dan Tsavo East en West. Het Amboseli had namelijk uitzicht op de Kilimanjaro, maar ook waren er veel minder bomen en bosjes, waardoor je beter dieren kon spotten. In dit park hebben we dan ook het een en ander goed op de kiek kunnen zetten.

Woensdag zijn we van 7:00 uur tot 17:00 onderweg geweest naar Diani Beach. Maar dan heb je wel wat: prachtig zee, zon, strand. Het hotel was echter weer even wennen: groot, massaal, commercieel. Iets anders dan de kleinschalige lodges vol safarigangers. Hier zaten vooral oudere All-Inclusive stellen uit Duitsland en Italie, met een diepe oranjebruine kleur, uitgedroogd blond haar en/of heel erg dik. Maar dat mocht de pret niet drukken: in tegendeel.

Donderdag even helemaal niets gedaan, wat snel verveelt als je een avontuurlijke reiziger bent geworden. Vrijdag was het gelukkig weer tijd om iets te ondernemen: een tripje naar het Kisite Marine Park: een nationaal park onder water. Met een busje naar een boot, en met de boot om Wasini Island heen gevaren naar het beschermde stuk zee. De zee was behoorlijk wild, maar volgens de bemanning was dit een kalme dag. Okay. Een duikje of twee konden natuurlijk niet ontbreken. Ik dook twee keer tot zo'n tien meter diep. Het herinnerde me aan Azie. Wel was de natuur onder water hier iets mooier. Mooiere en meer vissen, en sommige stukken zeebodem waren compleet bedekt met koraalrif. Gelukkig was het pas na mijn duiken dat ik een bemanningslid hoorde vertellen over twee tijgerhaaien die hier hadden rondgezwommen.

Na mijn duiken hebben we geluncht op Wasini Island. Er stond krab op het menu. Ik probeerde mijn negatieve ervaring met krab op Monkey Island te negeren, maar na twee happen kon ik niet langer doen alsof. Het smaakte me niet meer. Helaas! Ook deze excursiedag zijn we weer rare snuiters tegengekomen: drie vrouwen, waarvan één zo rond de 60 met een rode stringbikini, één van 40 met hele grote siliconenborsten (waar ze goed me te koop liep), en één van in de 30 met een SM-achtig bikini'tje van zwart doorschijnend gaas. Een vermakelijk stel.

Het laatste 'avontuur' kwam zaterdag, onze laatste hele dag in Afrika. Terwijl we lekker op onze bedjes aan het zwembad zaten te chillen, is onze meegebrachte banaan gestolen door een aap. Hij stond opeens aan het voeteneind, keek ons aan, pakte het fruit en weg was-ie. Ik was met stomheid geslagen en barstte daarna in lachen uit. Te verwachten natuurlijk, van een aap, maar niet door een toerist. Ik moet nog veel leren over de wereld, maar dat doe ik maar al te graag. Which country's next?